Peinliche Nomens

Bi’n letzten Plattdüütschdag hier in’n Blog heff ik jo dorvun vertellt, datt dat ’n Ünnerscheed twüschen den Schnack inne Stadt und den Schnack buten op’n Land gifft. Ober dat wor mehr so’n generellet Thema.

In’n Mikrokosmos vun unsere Beziehungen hebbt wi all ober ook no ’n privote Sprook. Jedet Poor het do sien ganz eegen Vokabulor. Dat fangt an mit so wat as „Du hesst wull nich mehr alle Krabben op dien Kutter?“ ode „Hest du vendoog ut Versehen twee Tabletten Dösbaddelig forte schluckt?“ wenn wi uns bessere Hälfte mehr ode weniger nett to versteihn geven wull’n, datt een vun sein Gedanken villich nu nich grod dat Geele vun’t Ei wor.

Wenn uns Kinner as ganz lütte Buttscher mit dat Sabbeln anfangen, dann könnt se dat ja noch sie so gut as wi. Dorum seggt se ook nich „Budderbrot“, sünnern „Butti“. Un wiel dat so niedlich klingt, blifft dat föör de ganze Familie bi „Butti“ – ook noch twintig Johr loter, wenn uns Lütten intwüschen sölvs Kinner hebben, de mit „Dulli“ ehr eegen Wort för’t Budderbrot erfunnen hebben, wiel se „Stulle“ nich seggen kunnt. Un bi de Navers heet das Budderbrot „Tiff“ (Knifte).

Denn sünd do natüürlich ook de Kosenomens – Schatzi, Bärchen, Hexe, Schnulli, mien lütten Klabautermann un natürlich mien seuten Schietbüddel. Gifft nix, wat dat nich gifft.

Mannigmol geeft wi ok de Dingens in uns Huusholt ’n besünneren Nomen. To de Waschmaschin seggt wi Klementine – ji kennt jo noch düsse propere Froo in de witte Latzbüx ut de Waschmittelreklome, ode? Den Huulbesen nennt wi Brutus, wiel he sik an sien langen Schlauch as ’n Bulldogge anne Leine döör de Wohnung trecken loot, un de Nähmaschin heet Tony Porno, wiel dat fixe op un dool vun de Nodel bi’t Nähen utsieht as’n ganz besünners eifrigen Kerl in’n Swienkromfi… nun jo, düsse Films, du erst kieken dörfst, wenn du minnestens achtteihn Johr olt büst.

Dat sünd sotoseggen „interne Nomens“, de blots inne Familie blieven schall’n. Klappt ober nich jümmers. Denn ook bi’t Inköpen hebbt wi uns spezielle Nomens. Un dat kunn bannig peinlich werden. Wenn du to’n Bispeel düsset Rind- ode Schwienfleisch in Dosen kööpen wüllst, is dat jo erstmol nich schlimm. Dat is ook nich schlimm, wenn du dinkst, datt düsse Dose mit den unförmigen Klops Fleisch dor binnen so utsieht as ’n Dose Kattenfutter. Ober wenn du dann in Supermorkt seggst (un twors so luut, datt jeedeen dat mitkreggen kunn): „Schatz, vergiss nicht, dass wir noch Katzenfutter für den Eintopf brauchen, wenn deine Mutter am Wochenende kommt!“, dann dinkst du een Sekunde später: „Bodden, tu di op – ik wüll versinken!“

Un dorüm: Wenn ji jichtenswann mol in Supermorkt ’n Mannsbild in den Gang met de Hoarkosmetik fluchen hört „Damminomol, wo is denn nu wedder de Drachenkotze?“ – nich wunnern, okay? Dat bün blots ik, de dat greune Shampoo met dat geele „Orangengranulat für vitales Haar“ seukt.

Advertisements