Meubel dengeln

De Lüüd meckert jo all foken doröver, datt ’n grote Stadt bannig anonym is. Datt een nix vun den anneren mitkreegt. Datt een oft nich weet, ob do in de Wohnung neben di överhaupt een Minschenseele wohnt, wiel du nix vun dor hörst. Un datt dat genuch Lüüd gifft, die twors wat hörn ober nix dein, wiel se sik nich doför interesseeren.

In’t Groote un Ganze klingt dat jo nich scheun, mannigmol kunn dat ober ook ’n grooten Vordeel sien. To’n Bispeel wenn een niege Meubel tosomendengelt.

Ji kennt dat: Eenich wüllt ji op’n Sünnobendmorgen blots ’n poor Teelichter köpen – un denn kummt ji mit „düsse entzückende lütte Kommode“ no Huus. Dat is bi mien Mann un mi ook so. Wenn du dat Ding in’n Loden so schick un fertig stohn sühst, dinkst du do gor nich an, datt dat jo blots mol ’n Hupen Holtplanken un Metall wor. Dat fallt di ook nich wedder in, wenn du mit düssen flachen Karton an de Kasse steihst. Nee, du merkst dat erst, wenn du den Karton tohuus opmookst un düssen Hupen Holtplanken un Metall in dien Döns legen hest.

Un denn fangt dat Drama an. Tominnest bi uns. „Wo hest du denn wedder den Büddel met de Schruven hinpackt?“ froogt mien Mann. „IK?“ anter ik. So fangt dat Duell an.

„Jo, du! Ik heff den hier op düssen Teller legt.“ – „Ik heff dor nix wegnomen.“ – „Nee, is klor. Un de nächste Popst is’n Froo!“

Un kort dorno: „Ik dink, du hest de Schruvens nich wegpackt?! Un worum legen de dann nu in de Köök op’n Disch?!“ – „Weet ik nix vun af. Hest du wull sölvs dohinlegt.“ – „Boah, hier kunnst du nix legen loten ohne datt dat no fief Minuten wech is!“ – „Ach, du holl dien Rand!“

Dat wor schon bannig luut, ober dat is nix gegen de Luutstärke, di wi schafft, wenn wi erstmol richtig in Fohrt un bi de Arbeet an düsse dösige Kommode sünd!

„Nu wackel doch nich so!“ – „Dat dösige Brett is schwor, un ik bün nich Mister Universum!“ – „Dat sieht een, du Sporgeltarzan, dat mutt du mi nich ook noch seggen!“ – „Minsch, mook to – ode täuvst du op Involidenrente?“ – „Glieks klatscht dat, un dat is keen Bifall!“ – „Tün nich rum! Mook ’n böten wat fixer, dann wackelt ook nix.“ Un wat sinniger: „Ole Snigge… “ – „Dat heff ik höört!“ – „No, denn weer de Zweck jo erfüllt!“ – „Ach, klei mi an’n Mors!“

Mit jedet Wort word das luuter in uns Döns. Wi schreet, wi flucht, wi schümpt uns an – un wi grinst övert ganze Gesicht dorbi. Dat Meckern hört eenfach bi uns dorto, un wi hebbt so’n groten Spooß, dat kunnt ji jo gor nich vörstellen!

Blots – de Navers buten kunnen dat ook nich. Die sehn jo nix, die höört blots dat luute Gebölk! Wenn se denn tohöören…

Un wenn se sik denn ook noch Gedanken mooken, denn kummt se viellich ook op den Infall, dat mien Mann und ik eenanner jüst mit ’n Messer oder gor mit de Axt beluuern. So as Jack Nicholson domols in Shining. „Hier is Johnny!“

Weet ji nu, worüm ik dat mit de Anonymität in de Grootstadt mannigmol gor nich so schlecht find? Ik meen, wenn de Navers uns Gebölk jedet Mol mitkreegen wörrn, wenn wi Meubel tosomendengeln, denn käm uns viellich ook jedet Mol dat „Sonderkommando“ vun de Polizei övern Hals!


Hest du dat goot lieden mucht? / Hat’s dir gefallen?

Mehr op Platt gibt’s -> hier

Advertisements

6 Antworten auf “Meubel dengeln”

Püttscher mit!

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s