De grote Gala

Moin! Ik bin jo so gor keen Wintertyp. Ik much de Kööl nich, de veele Düsternis, un wenn Snee fallt, verhogelt mit dat erst recht de Petsersill. Ik much dat an’t leevsten, wenn dat hell is un de Temperaturen bi mehr als twintig Grod leggen.

Dorum frei ik mi ook jümmers bannig, wenn ‚t Fröhjohr in de Luft liggt. Bi Nacht is dat noch bannig kolt, un ook över Dogens klettert dat Thermometer nich so richtig no boben. Ober de Luft is jichtenswie anners. Een kunn dat rüken, wenn de Winter nich mehr dor is. Un ik segg jo: Dat rükt nich mehr na Winter butendöörs!

Ober as alln’s in’t Leven het ook dat Fröhjor sien twee Sieten. Bi mien Mann un mi goht dann neemich dat alljährliche Diskuteern lots, wat wi mit uns Greunanlogen moken schall’n. Do sünd wi neemich nich so richtig „kompatibel“.

Wi wohnt downtown vun Dortmund. Twors in een Altbauveddel, ober trotzdem in’t Stadtzentrum mit veel Asphalt, Beton un feste un gotbörgerliche Prinzipen. Alln’s mutt sien Ordnung hebben, un wat nich passt, weerd passend mookt. Basta.

Blots – ik mucht dat leever, wenn allen’s so’n böten no Lust un Laune doherkummt. Mudder Natur hett ehrn eegen Kopp, und jüst as se much ik dat ook nich lieden, wenn de Blomens utsehn as mit’n Lineol utrichtet. Also go ik lots und kööp wahllos ’n poor Büddels mit Blomensomen. Dat strei ik denn jüst ebenso wahllot ut un loot mi överraschen, wann wo welche Blomen kummen. Un wenn dat no mi gohn dä, wär dat so groot as een Bolzplatz. Oder beter twee.

Mien Mann is da anners. He dröömt vun ordentliche symmetrische Blomenblecks mit gaaaaanz genau utrichtete Geranien oder vun lütte Tümpels, vun Patts mit strohlend witten Kies, vun ’n Bank, de romantisch in de Schadden vun een olen Eekenboom steiht, un so wieder. De ganz grote Gala – natürlich nich in’n Sinn vun een festliche Obend mit Smoking un so in een feinen Schuppen. Nee, Gala as kort föör „Garten- und Landschaftsbau“. Un wenn dat no ehm gohn dä, wär dat so groot as een Bolzplatz. Oder beter twee.

Nu hör ik jo alle seggen: „Dann mutt een Kompromiss her!“

Jo – recht hebbt ji. Ober dat is gor nich so eenfach. Ook wenn wi uns Greunanlage gerecht „Fifty-Fifty“ opdeelt hebben, is an’t Ende nüms vun uns so richtig tofreden. Mien Mann nich mit sien ordentlichen Deel, un ik mit mien wilden Deel ook nich.

Denn dat, wat wi hebben wulln, is eenfach nicht to schaffen, wenn du op dien lütten Balkon blots Platz für een Greunanlage hest, de man jüst ut twee Blomenkastens besteiht!


 

Hest du dat goot lieden mucht? / Hat’s dir gefallen?

Mehr op Platt gifft dat / Mehr auf Platt gibt’s > hier