Een is so jung as een sik föhlt

Gestern Obend hett uns Naver op ’n Weg torüch vun’n Greunhöker op ’n lütten Schnack bi uns inkiekt. Mit meist söbentig Johrn is he nich mehr de Allerjüngste, un dorüm heff ik ehm achterno de Tasch mit sien Greuntüch un de sworen Buddels mi Woter in sien Wohnung tragen. Wie dat bi Navers, de goot miteenanner utkümmt, so geiht, hefft wi uns glieks nochmol verschnackt. As ik no’n halve Stünn wedder dool in uns Wohnung kamen bün, froogt mien Mann mi: „Wo büst du blots so lang afbleven?“

„In de Sixtinische Kapell – de Fresken utbetern! Wo schall ik wull wesen sien, wenn ik Hannes sien Krom no boben bracht heff?“

Ji weet dat jo bileten nu all: Bi mien Mann un mi kummt jede Bosheit vun Harten. Wenn he schon een fiesen Arvkrankheet vun sien Vadder un sien Grootmudder mitkreegt hett, de uns Dag föör Dag bannig veel Kuddelmuddel bringt, denn mutt een dat beste dorut moken. Wi lacht halt lever as datt wi blarrt.

Wi finnen dat ook toll, wenn wi dormit annere Lüüt to’n Lachen bringen. De Lüüd lacht sowieso veel to wenig düsser Doge. Wenn wi to’n Bispill in de Stadt no Plünnen shoppen sünd, dann is dat jümmers wat schwierig mit uns. Ik weet meest ganz genau, wat ik wüll. Rin in den Loden, köpen, rut. Ober mien Mann kummt Stünd um Stünd eenfach nicht to Potte. Jichtenswann brummel ik dann: „Ik harr schon vöör teihn Johrn dien Kaffee vergiften schall’n.“ Doröp antert he as ut de Pistole schoten: „Un ik harr ehm trinken schall’n!“

De meesten Lüüd lacht sik denn schlapp un finnen dat got, datt wi so locker sünd. Manch een kiekt ober ook ’n böten verdattert, so an note Aanten no’n Gewitter.

Lustig find ik dat jümmers, wenn sik no so een Szene as jüst beschreeven een ölleren Passanten umdreiht und sik düssen scheunen Satz rutschruuvt: „Die jungen Leute heutzutage.“

Naja, vun buten bekiekt much dat mit dat Jung viellicht stimmen, ober vun binnen kummt dat doch bannig op de Tagesform an.

Nich, datt ik mit mien veerunveertig Johrn un dreehunnerteenunföfftig Dagens schon as ’n olen Tattergreis doherkümm, ober ik dink, een kunn mi doch anseh’n, datt ik över veertig bin. Wat mi natüürlich nich dovöör bewohrt, mi über Komplimentens to frein. Dat is denn wull ook völlig normol, datt mi dat bi düssen Satz vun de „jungen Leute heutzutage“ föör’n Moment völlig ut’n Bregen rutfallt, datt bi mi de erste griese Hoorn schon al dor sünd (Sogor op’n Börstkasten, un dat is för’n Gay veel schlimmer as op’n Kopp, aber dat is’n anner Vertellen), jüst as de eersten Falten um de Oogens. Ik frei mi einfach, datt ik föör eenige Lüüd no als jung döörgeih, un ik föhl mi dann ook jung.

Dat geiht ober ook anners. Siet annerthalv Johren kommt een vun mien Mann sien Therapeuten to uns no Huus. Dat is so’n Mischung ut Ergo- un Physiotherapie un noch ’n poor Dingens bobenop. Wie dat genau heet, weet ik nich – blots, datt dor an’t Ende ’n Bandwurm-Nom bi rut kummt, in den jede Buchstabe vun’t ABC tominnest eenmol drin is.

Jedenfalls is düsse Therapeut ’n feinen, patenten un sympathischen Mann vun sössuntwintig Johren. Bi de Übungen, de he mit mien Mann mookt, gifft dat oft genug Gelegenheit, över dit un dat ’n böten to klönschnacken. To’n Bispill övern Huusholt. Denn seggt he viellich sowat as „Ich habe mir am Wochenende Johannisbeermarmelade auf mein T-Shirt gekleckert. Jetzt kriege ich den Flecken nicht mehr raus. Hab‘ alles probiert.“ Natüürlich mit so’n chemischen Tüg, dat blots eens bringt: Geld in de Kass vun de Herstellers.

Nu slägt de groote Stünn vun mi und mien Mann. Wi vertellt ehm dann, wie man so’n lüttet Malöör mit ole Huusholtsmittels bikummt: Backpulver, Zitroon, Essig un so wieter. Bi’t nächste Mol vertellt he uns dann vull Freid, datt sien Shirt wedder fein un schier is un he bedankt sik föör uns Tipp. Tscha, nich verzagen, bi de Gays nofrogen (de dat vun ehrn Omas wiesen kriggt hefft). Un de frein sik, datt se wat vun ehrn Weten an de jüngere Generation geven hefft.

Datt da weerklich twee völlig verscheedene Generationen bi uns an’n Disch setten, merkt wi bi’n Smalltalk ganz besünners. He schnackt vun Power Rangers as Serie ut sein Kindheit, wi vun Daktari. He schnackt vun Playstation, wi vun Telespiel. He schnackt vun Mountainbike, wi vun Kettcar. He schnackt vun…

Annerendogs sünd wi in uns Stuuv wesen un he hett ganz faszineert de ole Musiktruhe vun mien Schwoppa (= SCHWiegerOPPA) ankiekt. „Kann man da drei Sender gleichzeitig einstellen?“ hett he froogt. Denn hefft wi ehm erklärn möten, wat de Ünnerscheed twischen UKW, Mittelwelle un Langwelle is. Un datt Beromünster nix mit dat Münster nördlich vun Dortmund to dohn hett. Un wiel wi al dorbi wesen sünd, hefft wi ook gleich noch ’n ole Schallplatte opleggt.

As ik dat seggt heff, he is een feinen, sympathischen Kerl. Ober jedet Mol, wenn he weg is, föhlen mien Mann un ik uns öller as to tusend annere Gelegenheiten. Un wie föhlt jede Falte un jedet griese Hoor.

Eent no’n anneren.

 

Advertisements

2 Antworten auf “Een is so jung as een sik föhlt”

  1. Ich fühlte mich ja schon alt, als eine jüngere Kollegin mich fragte, was ich mit Diskette meine … Und ich hänge altersmäßig mittendrin, heißt, ich hab Power Rangers, Gameboy und Kassetten mitgemacht.

    Gefällt 1 Person

    1. Stimmt, Diskette. In meiner Ausbildung habe ich sogar noch dem Umgang mit einem Telexgerät gelernt. Bei dem durftest du dir noch weniger Fehler erlauben als mit der ollen Schreibmaschine (aus der die Paukerin natürlich das Korrekturband entfernt hatte)….

      Gefällt mir

Püttscher mit!

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

w

Verbinde mit %s