Spökenkiekerei

Eenich bün ik dat, wat een so „hart in’t Nehmen“ nennt. Also, wenn dat um Gruselfilms/-beukers/-hörspielens geiht. Splatterfilms find ik to’n Bispeel aasig langwielig. Dor, wo anner Lüüd speien goht, wenn op de Leinwand ode in’n Glotzkasten mol wedder so’n Pansen opschlitzt ward, pack ik erst recht nochmol in de Tüt mit dat Schnatertüch. Denn eent is jo wull klor:

Dat is keen Blot, sünnern blots Himbeersap wo ’n böten wat an Kantüffelmehl rinkippt worrn is, domit dat dicker utsieht. Un den Schauspieler XY heff ik jüst gistern noch in’n Live-Interview bi The One Show op BBC One sehn. De kunn also gor nich dood sien.

Dat gifft in’n Grunde blots een eenigen Film, bi den mi so richtig de Tangenten schlottern. Dat is Nosferatu – Eine Symphonie des Grauens vun Friedrich Wilhelm Murnau. Dat is een Stummfilm. Vun niegenteihntweeuntwintig! Blots is de so goot in swatt-witt filmt worrn un speelt so doll mit den psychologischen Horror vun Licht un Schatten, datt ik den bit vendoog nich to End kieken kunn.

Wenn een also wüllt, datt ik mi so richtig verjoog, mutt de sik al ganz wat besünneret infallen loten.

Ode jüst op den Tofall vertrauen.

Een von uns Nobers hett ’n Uhl in’n Garten sett. Notüürlich keen echte – wi sünd jo nich bi Harry Potter. Nee, so’n Dekoding ut Plastik, dat anmolt worrn is domit dat as ut Steen mookt utsieht. Dat Ding hett ober keen Oogen, sündern blots so lütte Reflektorstrahlers mit bannig grelle LED-Lichters. Ach, jo – un ’n Bewegungssensor hett dat Ding ook. Wenn de Lichters dann in’t Düstern op eenmol so anspringt, wenn’n Eekoter ode ’n Muus vorbihuscht, sieht düsse Uhl mit ehrn wiet oprissenen Blinkogens as ut as ’n morphiumssüchtiget Nachtgespenst, dat sik jüst een Sekund dovör ook no op’n Stiekelschwien sett hett.

Jüst so as Tipp, wenn jo ook mol dat beleven wullt, wat mi annerendogs passert is: Sik bi’t Müll rutbringen in de Schummertiet föhlen as op’n Karkhoff vun de Kuscheldeertens.

Werbeanzeigen